Michel by AM

Ons laatste diner bij Alexandre Mazzia had ons compleet omvergeblazen. Dus toen we hoorden dat deze driesterrenchef de onwaarschijnlijke ontmoeting tussen zijn wereld en die van streetfood had waargemaakt, kregen we natuurlijk ontzettend veel zin om daar onze tanden in te zetten.

De truck staat op een steenworp van zijn restaurant, rustig en ver weg van de toeristische routes. Hier vooral locals die hun bestelling komen afhalen en een paar nieuwsgierige fijnproevers, neergestreken op het muurtje dat dienstdoet als geïmproviseerde bankettafel.

Op het menu die dag — de gerechten veranderen elke week — de Keb’AM (brood met geroosterde zaden, gekruide kip, gemarineerde komkommer, chimichurri, witte saus, paprikacrème met chili, selderijpickles, rode kool, gevlekte bindsla) en de Shuriken (geroosterd brood, marmelade van groene groenten met saté, geroosterde zoete aardappel, gerookte scamorza, dragon gel). Ik som zelden alle ingrediënten van een gerecht op, maar met zo’n compleet waanzinnig programma voor een kebab leek het me onmisbaar.

Genoeg gebabbeld: hoe smaakt dat nu eigenlijk? Wel, verdomd lekker. Reliëf, samenhang, een duidelijke signatuur en, ondanks al die complexiteit, vooral heel veel gulzigheid. Lichtjaren verwijderd van de traditionele kebab, uiteraard, maar zonder ooit de essentie te vergeten: het plezier om je vingers én je smaakpapillen helemaal te verwennen.

En die frieten… De Belg in mij moet toegeven dat dit waarschijnlijk de beste zijn die ik ooit gegeten heb. Of toch bij de allerbeste, kom. Ik moet nu ook weer niet té enthousiast worden.

De rekening is natuurlijk wat pittiger dan bij de kebab om de hoek, maar al het bovenstaande rechtvaardigt dat ruimschoots. En het blijft bijzonder toegankelijk.

Eindoordeel: als Alexandre Mazzia ooit zin heeft om Michel bij mij in de buurt te parkeren, word ik meteen vaste klant.